شمارهام را داری، یک هیچ به نفع تو. تلگرامم را هم همینطور، پس دو هیچ. میتوانی هر وقت خواستی سرک بکشی توی پروفایلم و ببینی که به تازگی برای آخرین بار سری زدهام به تلگرام. اسم و نشانم را هم که تا توی گوگل بزنی، لینک سایت و فلان مقاله و فلان انجمن ظاهر میشود توی همان صفحه اول، پس سه هیچ. من چه؟ هیچ! خیابانهای خالی، کافههای خالی، فقط یک ماهِ توی آسمان، دستهای توی جیب، تصویرهای مُرده... پس بگذار سه هیچ را پاک کنم و بنویسم هزار هزار هیچ. هرچند فرقی ندارد، اهمیتی نداشت، بیاهمیت بودم...

باید از بعضی چیزها ننویسم که نامم پیدا نشود، از ماهِ کامل ننویسم، از بلوار ننویسم، از اوریانت هم همینطور، از خیابانهای این شهر و از محلهها. از ترانهها هم ننویسم، از موسیقی، از تفاوت هستن و داشتن، از من ننویسم اصلا...

کِی فرصت کردهام اینطور پیر شوم؟ اینطور خسته، اینطور بریده، اینطور از نفس افتاده... چقدر دلم میخواست امروز ظهر توی چشمهای ن. زل بزنم و بگویم بدجور خستهام، بدجور دلم را زده، این زندگی را میگویم که فقط اسمش زندگیست و رسمش مرگ هر روزه. کجدار و مریز دارم طیِ مسیر میکنم، اما تا کجا؟ تهش به چه میرسد؟